Yokluguna_ragmen Apr 2026

Yokluğuna rağmen devam ediyorum. Bazen aksayarak, bazen durup soluklanarak ama hep ileriye bakarak. Çünkü biliyorum ki, yaşanmış her güzel an, bugünkü sessizliği doldurmaya yetecek kadar güçlü.

Bu süreçte insan en çok kendini tanıyor. Tek başınayken kim olduğunu, ne kadar güçlü (ya da kırılgan) olabileceğini keşfediyor. Yokluk, bir ayna görevi görüyor ve bize şunu fısıldıyor: "O burada olmasa da, onun sende bıraktığı izler hala canlı."

"Yokluğuna rağmen" gülümsemek, gideni unutmak değildir. Aksine, onun varlığını ve size kattıklarını onurlandırmanın bir yoludur. Onun sevdiği bir şarkıyı dinlerken gözyaşlarını silip ritim tutmaya başlamak, bir yasın bittiği değil, sevginin biçim değiştirdiği andır.

Sabah yataktan kalkmak, kendine güzel bir yemek yapmak, yeni bir kitaba başlamak… Bunlar yokluğa karşı kazanılmış küçük ama devasa zaferlerdir. Kendi İçine Dönmek